Αγιασμός των υδάτων... Αφιερωμένο στην νέα φίλη, margarita arvaniti! Καλώς ώρισες!!

Αγιασμός των υδάτων...

Τα Φώτα...

Πολλές φορές δεν ξέρεις την έννοια των λέξεων... μέχρι να την συνειδητοποιήσεις... Για μένα ο αγιασμός των υδάτων, όταν ήμουνα μικρή, ήτανε ένα πανηγύρι.  Κατόπιν έμαθα τι σημαίνει...

Αγιασμός των Υδάτων...

Μεγαλωμένη σε πόλη δίπλα στην θάλασσα, είχα το προνόμιο να ζω την βύθιση του σταυρού στο νερό με τόσο ζωηρά χρώματα, που οι αναμνήσεις να με κατακλύζουν όταν σκέφτομαι την γιορτή αυτή...

Ποιος θα πιάσει τον σταυρό...

Στο Π. όπου μένω, λοιπόν, πηγαίναμε στον ναό του Αγίου Γεωργίου, που ήτανε πλάι στην θάλασσα, για την ακολουθία των Φώτων.  Φορούσαμε τα καλά μας και περιμέναμε με αγωνία. Τι άλλο; Πότε θα ρίξουν τον σταυρό.

 

Πότε θα ρίξουν τον σταυρό...

  Δεν είχαμε πάντα την καλύτερη θέση, ούτε βλέπαμε όλη την τελετή καλά, αλλά και μόνον η προετοιμασία που κάναμε μέχρι να φθάσουμε στην εκκλησία και από εκεί στην θάλασσα, η κίνηση, ο ήχος των καραβιών, η απελευθέρωση στον αέρα των περιστεριών, μας άρεσε. 

 Απελευθέρωση  των περιστεριών...

 

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ - ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ 

 απολυτίκιο

Εκείνα τα φώτα, δεν πήγα στην Εκκλησία.  Δεν ξέρω γιατί.  Απεφάσισα να μην πάω.  Έκατσα σπίτι κι έκανα γυμναστική.  Είχα βάλει την σκουρόχρωμη φόρμα μου και γυμναζόμουν ακούγοντας τις καμπάνες.  Τότε κατάλαβα τι είχα κάνει.  

 

 Βύθιση του Σταυρού...

Σκεφτόμουν ότι ο Χριστός βαπτιζόταν στον Ιορδάνη ποταμό, κι εγώ... έκανα γυμναστική.  Στενοχωρέθηκα. Απεφάσισα, να μην το ξανακάνω.   Και προσπάθησα να κρατήσω την υπόσχεσή μου από τότε... 

Έπιασε τον Σταυρό...

Από τότε, έχουν περάσει πολλά Φώτα.  Άλλα τα πέρασα μόνη μου, άλλα με τους δικούς μου, άλλα με την παρέα μου.   Πάντα μου άρεσαν.  Πάντα ήτανε εντυπωσιακά.  Φώτα στην Νέα Πέραμο, Φώτα στο Λουτράκι, Φώτα στον Άγιο Νικόλαο, Φώτα όπου ήμουν παρούσα...  Φώτα παντού... 

Ο Σταυρός...

Από τις καλλίτερες γιορτές.... 

lamprini 

Υ.Γ. Εδώ η αγαπημένη, και σχετική με την εορτή, σκηνή... από την ταινία "Μανταλένα", με την Αλίκη Βουγιουκλάκη

Συγκινητική στιγμή από την ταινία "Μανταλένα"

 

Μανταλένα 1960- Η σκηνή των Θεοφανείων

Βουτιά με το κεφάλι..., αφιερωμένο στην νέα... και καλή μου φίλη... την ΠΟΠΗ!!! Καλώς ώρισες στο Περιγιάλι μου...

Το καλοκαίρι, πηγαίναμε πολλές εκδρομές στην θάλασσα με το πούλμαν. Καθημερινά, θαλάσσια μπάνια τις λένε τώρα.  Εγώ ήξερα ότι πηγαίναμε εκδρομή με το πούλμαν του Κώστα.   

 

Το πούλμαν...

Ξεκινούσαμε το μεσημέρι από το σπίτι με όλα τα απαραίτητα, μας έπαιρνε το πούλμαν από την λεωφόρο  και μας πήγαινε στην Κινέττα.  Σπανίως πηγαίναμε και στους Αγίους Θεοδώρους... 

Η παραλία της Κινέτας...

Τα περνάγαμε πολύ ωραία.  Τότε το πούλμαν είχε ζωή.  Τα παιδιά ήτανε πάρα πολλά και παίζαμε υπέροχα στην παραλία.  

 

Παίζαμε στην παραλία...

Στο πούλμαν, επίσης ακούγαμε λαϊκά τραγούδια, στον γυρισμό, μάλιστα, χορεύαμε κιόλας.  Εκεί, στο πούλμαν ήτανε που έμαθα την λαϊκή μουσική, εκεί ήτανε που "γνώρισα" τον Καζαντζίδη, τον Ζαμπέτα.  Για μένα το "Νυχτερίδες κι αράχνες" είναι έντονες και χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις.  

 

Στέλιος Καζαντζίδης

Νυχτερίδες κι αράχνες...

Το μπάνιο μας κρατούσε περίπου μία ώρα, κατόπιν πηγαίναμε σε μία ταβέρνα, που βρισκότανε εκεί κοντά και τρώγαμε κάτι πρόχειρο. Φεύγαμε κατά τις επτά το απόγευμα για να επιστρέψουμε στο σπίτι.

Εκεί, λοιπόν, που μας άφηνε το πούλμαν και κάναμε μπάνιο, είχε ένα μικρό βραχάκι, σχεδόν στο ύψος της θάλασσας.  Δεν εξείχε πολύ.  Εκεί ήτανε που προσπάθησα να μάθω, για πρώτη φορά, την βουτιά με το κεφάλι.  Στην αρχή, σαν μικρο παιδί που ήμουνα, βουτούσα, βέβαια, βουτούσα με τα πόδια.  Τι πιο φυσικό...  Κατόπιν είπα να το ριψοκινδυνέψω λίγο.  Να μάθω και με το κεφάλι.  Δεν ήτανε εύκολο. 

Όταν άρχισα τις προσπάθειες, στο μικρό εκείνο βραχάκι, η κοιλιά μου πονούσε από τις βουτιές.  Όλο με την κοιλιά μου έπεφτα!!!  Κάποια στιγμή, όμως, έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει και  σκέφτηκα να προσπαθήσω να μπω στην θάλασσα σιγά σιγά. Δηλαδή να ανέβω στο βραχάκι και πριν πέσω στην θάλασσα να σκύψω τόσο χαμηλά,   όσο να είμαι κοντά στο ύψος της θάλασσας και κατόπιν να βουτήξω.

 

Χαμήλωσα για να βουτήξω...

Και ναι, το κατάφερα!!!  Μα ήτανε τόσο εύκολο,  που δεν το περίμενα... Αλλά ήτανε  και τόσο δύσκολο μέχρι να το μάθω.  Η κόκκινη κοιλιά μου ήτανε η απόδειξη γι' αυτό!!!

Από τότε, μόνον με το κεφάλι έπεφτα.  Βουτιές να δείτε.  Όλην την ώρα ανέβαινα στο βραχάκι και  βουτούσα.... Ακόμα και στο Παράλιον Άστρος, που πηγαίναμε για διακοπές, κι εκεί έπεφτα με το κεφάλι.  Ήμουν, όμως, και προσεκτική. 

 Όταν μας πήγαινε το πούλμαν σε κάποιο άλλο μέρος, σε άγνωστα νερά, η πρώτη μου δουλειά ήτανε να βρω ένα μέρος, έναν βράχο ή ο,τιδήποτε, για να βουτήξω.  Πριν  την πρώτη βουτιά, όμως, ερευνούσα, απαραίτητα, τον βυθό.  Με ανοικτά τα  μάτια κοιτούσα κάτω από τον βράχο, εκεί που θα βουτούσα, για να δω αν ήταν ασφαλής η περιοχή, καθαρή από βράχους, δηλαδή.  Μετά από αυτόν τον έλεγχο, βουτούσα με θάρρος. 

Βουτιές με το κεφάλι έχω κάνει  και από τον μώλο στο Παράλιο Άστρος.  Ο μώλος είναι περίπου δύο μέτρα ψηλά από την θάλασσα.  

 

Παράλιον Άστρος

Ο μώλος αριστερά...

Έχω βουτήξει και από την πλώρη καραβιού, ακόμα!!! Κάπου στα τρία μέτρα από το ύψος της θάλασσας. Πάλι στο Παράλιο Άστρος... Δεν ήτανε κι ότι καλύτερο, βέβαια, γιατί κινδύνευε η σωματική μου ακεραιότητα, αλλά αυτά τα σκέφτομαι τώρα.

 

Boυτιά...

 Τώρα που η βουτιά με το κεφάλι αν γίνει, ίσως μια φορά σε ολόκληρο το καλοκαίρι, θα γίνει με πολλή προσοχή... Τότε, όταν ήμουνα μικρή, ούτε που έβλεπες το κεφάλι μου έξω από το νερό... Εξαφανισμένο... 

Άλλες εποχές... 


lamprini

Θάλασσα πλατειά...., αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ, τις sxolikes ataxies. Καλώς ώρισες!

Θάλασσα πλατειά... σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις... 

 Θάλασσα πλατειά... με την Αλίκη Βουγιουκλάκη

από την ταινία "Μανταλένα"

Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσα, όταν ήμουν μικρή, καθώς πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα... 

 Το καραβάκι για Σαλαμίνα...

Καθόμουν στην πλώρη του μικρού καραβιού, μόνη μου συνήθως, και το τραγουδούσα, βλέποντας την θάλασσα να περνάει κάτω από το το καραβάκι και τα κύμματα να μου τραγουδούν μία δεύτερη φωνή, που με μάγευε... 

Άλλος για την βάρκα μας!!! (Το καραβάκι... )

 

Θάλασσα πλατειά, με τον Μάριο Φραγκούλη

 Στίχοι: Γιώργος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τότε ήτανε που ταξείδευα αλλού.  Ο προορισμός μου δεν ήτανε πια η Σαλαμίνα... Πήγαινα σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχε θάλασσα... και γινόμουν ένα με αυτά...

Βέβαια, μπορεί τα λόγια να μην τα ήξερα καλά... Μπορεί να έλεγα μόνον το "Θάλασσα πλατειά" δέκα φορές συνέχεια... αλλά η ουσία είναι ότι ήταν μία μοναδική στιγμή για μένα... 

 Θάλασσα πλατειά... 

Θάλασσά μου!!! 

Μια στιγμή μου που, όμως, ποτέ δεν την ξανάζησα... 

Είχα μεγαλώσει, βλέπεις... 


lamprini 


 

Οι φίλοι μου... τα ψαράκια...

Α... μια όμορφη ιστορία... Οι φίλοι μου... τα ψαράκια... 

Μια μέρα που λέτε... στο Παράλιον Άστρος, κολυμπούσα αμέριμνη.  

 Η παραλία του Παράλιου Άστρους, (δική μου φώτο)

Συνήθως, κολυμπάω μόνη μου περί την μία ώρα, φορώντας  την μάσκα μου και τον αναπνευστήρα.  Εκείνη την μέρα, λοιπόν, όπως πάντα, έκανα τις απλωτές μου, κοιτώντας κάτω και  απολαμβάνοντας τον βυθό.   Μάλιστα, είχα σκεφθεί να αυξήσω την απόσταση που κολυμπούσα και να την διπλασιάσω αν ήταν δυνατόν, γιατί   κάποιες φορές, το κολύμπι μου γινότανε  ανιαρό, μια που κολυμπούσα χωρίς παρέα.  

Έκανα, λοιπόν, τις απλωτές μου.... και ξαφνικά, τα είδα!!!!  Να τα!!! Ένα σωρό ψαράκια με είχανε περικυκλώσει!

Λίτσα, ψάρι των Ελληνικών θαλασσών... 

Τι όμορφα που ήτανε!!! Τι χαριτωμένα!!!... Γύρω τριγύρω μου... όλα, κολυμπούσαν μαζύ μου!!! 
 Δεν πίστευα στα μάτια μου.  "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα.  "Δεν βλέπω καλά!!!" είπα μέσα από τον αναπνευστήρα μου.  Τι είχε γίνει: όπως κοιτούσα τον βυθό, δεν είχα πάρει είδηση ότι είχαν μαζευτεί τόσα ψαράκια!   Δεν είχα δει ότι αριστερά και δεξιά...  και κάποιες φορές και μπροστά μου, είχαν μαζευτεί τόσα ΨΑΡΑΚΙΑ!!!! 

Άρχισα να τα μετράω: 1, 2, 3, ... έφθασα στο 20... "Δεν είναι δυνατόν", είπα... "ονειρεύομαι!!! "  Κι όμως, ιδού, εγώ κολυμπούσα κι αυτά, απλώς, μου έκαναν παρέα!!! Απίστευτο!!!

Λίτσα, ψάρι

Μετά από την πρώτη έκπληξη, τα επιφωνήματα που εξέφραζα και φώναζα αυξάνονταν, με τον αναπνευστήρα να κάνει μπουρμπουλήθρες.  Τι "αστέρια μου" τους έλεγα, τι "αστέρια της θάλασσας" (για να μην το πάρουν και πάνω τους)... τι "καμάρια μου"... όλα τα καλά!!! Ήμουν πανευτυχής...

 Λίτσα, ψάρι...

Κάποια από αυτά μάλιστα, όπως είπα, ήταν τολμηρά και έρχονταν και περνούσαν από μπροστά μου.  "Ε", φώναζα, "πού πάτε;  Θα σας χτυπήσω!!!"   Αλλά δεν φαινότανε να τους ένοιαζε.  Κι εγώ... άλλο που δεν ήθελα.  Τα έβλεπα από τοσο κοντά, αυτά τα διάφανα και υπέροχα, ΨΑΡΑΚΙΑ!!!... Τί όμορφα αισθήματα είχα τότε!!!... Θαύμα της φύσης αυτά τα πεντάμορφα ζωντανά της θάλασσας αυτά τα τόσο  θαυμάσια πλασματάκια μέσα στο νερό.  

 

Γλώσσα, στον βυθό...

Συνέχισα το κολύμπι, με την ευχή να μου κάνουν όλη την ώρα παρέα.   Αλλά, δεν πραγματοποίησαν αυτήν την ευχή... Γιατί, κάποια στιγμή με άφησαν μόνη στο σημείο σχεδόν που τα είδα για πρώτη φορά.  Εξαφανίστηκαν τόσο ξαφνικά, όσο όταν είχαν εμφανιστεί.  "Φαίνεται... μετά δεν τα άφηνε η μαμά τους να πάνε παραπέρα"... σκέφτηκα.  "Ή, ίσως,  η περιοχή από εκεί και πέρα δεν τους άνηκε, και δεν είχαν δικαίωμα να με ακολουθήσουν"... Ποιος ξέρει.  Αυτό που ξέρω είναι ότι η χαρά μου ήταν τεράστια.  Ότι πρώτη φορά έκανα κολύμπι μαζύ με τα ΨΑΡΑΚΙΑ μου!!! Τα "αστέρια της θάλασσας"!!!!...   

Και έτσι, γύρισα, πανευτυχής από την πορεία μου αυτή.  Κατάλαβα ότι, με την κίνηση της κολύμβησης που έκανα, ανακάτευα τα νερά, οπότε, αυτά είχαν την ευκαιρία να βρουν την τροφή τους με άνεση.  Έτσι βγήκα ενθουσιασμένη από την θάλασσα.  Αναρωτήθηκα και τι είδους ψαριού να ήτανε. Ώσπου κάποια στιγμή, λύθηκε η απορία μου.  Ναι, τα ψαράκια που με ακολουθούσαν ήτανε Λίτσες.... Η λίτσα, ένα τέλειο ψαράκι, που απ' ότι έμαθα δεν παραμένει ΨΑΡΑΚΙ, αλλά, μεγαλώνει και φθάνει σε αρκετό μήκος το σώμα του.  Εγώ, γνώρισα τα μικρά "λιτσάκια!!" και αυτό μου έφθανε! 

 Βγήκα στην παραλία... του Παράλιου Άστρους (δική μου φώτο)

Μετά από εκείνη την ημέρα, δεν περίμενα να τα ξαναδώ.  Όχι.  Αυτές οι συναντήσεις είναι μοναδικές, αλλά... λογάριασα χωρίς τον ξενοδόχο.   Αυτό το καλοκαίρι, του 2013, στο Παράλιον Άστρος, είχα αρκετές φορές την χαρά να συνταξειδέψουμε με τις πανέμορφες λίτσες.  Δεν ήτανε, όμως, πάντα όλες παρούσες στην βόλτα μας.  Άλλες φορές ήτανε 5 -6 , άλλες ήταν 10-15,  άλλες ήτανε κάπου στις 20, όπως την πρώτη φορά που τις συνάντησα.  Κάποιες άλλες φορές, μάλιστα, δεν με ακολουθούσανε σε όλην την πορεία την κοινή που είχαμε, αλλά όταν βλέπανε κάποιους κολυμβητές, με αφήνανε και τους πλησιάζανε.  Φαίνεται, εκεί θα τρώγανε καλύτερα!!! Ποιος ξέρει;...

Παράλιον Άστρος, η παραλία (δική μου φώτο)

Περιμένω και το επόμενο καλοκαίρι να τα ξαναδώ, κι έτσι να γίνει  απολαυστικό το κολύμπι μου, αφού θάχω την καλύτερη παρέα... Ελπίζω, τέλος,  να χαρήκατε μαζύ μου....  Οι λίτσες, είναι θαυμάσια ΨΑΡΑΚΙΑ!!! 

Λίτσα, ψάρι

lamprini

Υ.Γ.: εδώ:
http://www.captainhookavala.gr/fishes.html  απολαμβάνουμε κι άλλα ψαράκια.. μικρά ψάρια και μεγάλα... 

κι εδώ, επισης...
http://www.naspor.gr/journalism/fishing/eide-psarion-ton-ellenikon-thalasson.html