Πάσχα..ναι... Έζησα ένα Πάσχα σε ένα Περιγιάλι... στο Μπατσί της Άνδρου...
Μπατσί, Άνδρος,
Κυκλάδες, Ελλάς!!!
Όσοι δεν έχετε πάει Άνδρο, δεν ξέρετε τι σημαίνει να είσαι σε ένα νησί κι η φύση γύρω σου να σου λέει ότι είσαι σε στεριά και σε ένα κατάφυτο μέρος, με μικρούς καταρράχτες οι οποίοι μας συνόδευαν σχεδόν παντού καθώς κάναμε τον γύρο του νησιού. Πανέμορφη φύση. Ήμουν τυχερή που έζησα και την Μεγάλη Παρασκευή στο Μπατσί. Έτσι όπως είναι αμφιθεατρικά χτισμένο το χωριό, ο επιτάφιος περνά από τα καλντερίμια του από πάνω που βρίσκεται η Εκκλησία ως κάτω και η συνολική εικόνα του είναι ένα όνειρο...
Καθώς είναι φωτισμένα τα σπίτια του νησιού, εσύ να κατεβαίνεις με κατάνυξη τα σκαλοπάτια, τις ρούγες, τα στενά του Μπατσίου και βρίσκεσαι σε άλλον κόσμο. Πιο όμορφη περιφορά επιταφίου δεν έχω ξαναζήσει.
Φωτισμένος ο Επιτάφιος...
Σιγά σιγά με τον επιτάφιο πλησιάζαμε την θάλασσα. Κι αυτή ήτανε υπέροχη, με τα λιγοστά φώτα που την έκαναν να λάμπει στο σκοτάδι. Όσο για την ατμόσφαιρα, ήταν κατανυκτικότατη. Όμορφα φώτα, υπέροχη θέα, θαυμάσιο το Μπατσί, καταπληκτική η Άνδρος! Θαυμάσια. Εύχομαι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές, όλοι. Την περιφορά, την Ανάσταση. Και νάμαστε όλοι μαζύ, ενωμένοι κι αγαπημένοι. Και νάμαστε μαζύ και με τους αγαπημένους μας που έχουν φύγει.... Και μαζύ σου... νάμαι... κι ας είσαι μακρυά. Τόσο μακρυά...
Ο Κάπα... ένας νταλικέρης.. ή μάλλον... μια νταλίκα... μμμ... μια ιστορία, ακόμα, στο Περιγιάλι μου... 22 Οκτ 2013
O Κάπα...
Καθώς πηγαίναμε στο Περιγιάλι, παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον τις νταλίκες. Όταν νύχτωνε, μάλιστα, το ενδιαφέρον μας αυξανόταν, μια που αρχίζανε να ανοίγουνε τα φώτα τους.
Μας άφηναν έναν ενθουσιασμό από το πλήθος τους... και μιλάμε για φώτα που τρυπάνε την νύχτα και το σκοτάδι που είχε πέσει... Το θέαμα γινότανε, τότε, φαντασμαγορικό. Και το κυριώτερο ήτανε ότι διαπιστώναμε ότι οι νταλίκες είχανε προσωπικότητα, η καθεμία την δική της... Ο κάθε οδηγός είχε ομορφύνει την νταλίκα του με μια σειρά από φώτα που της έδιναν μία ξεχωριστή μοναδικότητα...
Τα φώτα της νταλίκας...
Κάποτε, κάποτε ακουγόντουσαν επιφωνήματα θαυμασμού από τα χείλη μας. Κάποια νταλίκα ήταν η αιτία με τα θαυμάσια φώτα της. Λευκά ή κοκκινωπά... μπλε η γαλάζια... κόκκινα ή κιτρινωπά... Μία σειρά με φώτα.. ή διπλή σειρά... Όλα εκπληκτικά! Κάποτε, μάλιστα, είχα μετρήσει γύρω στα σαράντα φώτα σε μία απίθανα φωτισμένη νταλίκα!!!...
Βλέπαμε, επίσης, και σταυρούς στο κάτω μέρος του παρμπρίζ, κυρίως γαλάζιους και υπέροχους... Ήταν εκπληκτικό γιατί καμμία νταλίκα δεν έμοιαζε με την άλλη και μέναμε έκθαμβοι στο θέαμά τους...
Εκπληκτικά φώτα στην ερημιά της νύχτα, στην ερημιά του γυρισμού μας....
Εκπληκτικά φώτα...
Αυτό δημιούργησε ένα καινούργιο ενδιαφέρον για τον γυρισμό μας... αν και μόνον μία ώρα κρατούσε η διαδρομή από το Περιγιάλι στην πόλη μας... Και τότε έγινε η έκπληξη... Μέσα σε όλα αυτά τα φώτα, τα φώτα της νύχτας μας, τα φώτα του γυρισμού μας... τον είδαμε... τον Κάπα... Τον νταλικέρη που έβαλε ένα Κ στο μπροστινό μέρος της νταλίκας του και μας έκανε να ονειρευτούμε...
Ο Κάπα;...μμμ...όχι...
Από την πρώτη φορά που τον προσέξαμε μας φάνηκε κάτι το εξαιρετικό. Μία λευκή νταλίκα με ένα κάπα μόνον, στο μέρος όπου είναι η μηχανή, με κίτρινα αχνά φώτα... Τόσο απλά. Κι όμως ενθουσιαστήκαμε...
H νταλίκα.. την νύχτα...
Από τότε, τον περιμέναμε.... Γνωρίζαμε την ώρα της συνάντησής μας. Γύρω στις ένδεκα παρά είκοσι... τότε ήτανε και... και περιμέναμε..." Έφθασε η ώρα", λέγαμε, και κοιτούσαμε με λαχτάρα μια μια τις νταλίκες... Κι όταν τον βλέπαμε... άνοιγα τα φώτα, κόρναρα δυνατά... και γινότανε ένα μικρό πανηγύρι στο αυτοκίνητο...
Ο καλός μας ο Κάπα... Δεν γνωρίζω αν μας έχει ξεχωρίσει ανάμεσα στα τόσα αυτοκίνητα του αντίθετου ρεύματος... Δεν το ξέρω αυτό... Ελπίζω μόνο να μην νομίσει ότι κάτι κακό μας κάνει και κορνάρουμε... Ελπίζω... Κάποιες βραδυές δεν βλέπαμε καλά τις νταλίκες... ειδικά όταν το διαχωριστικό, στην Εθνική Οδό, μας τις έκρυβε... Α, τότε ... αγανακτούσαμε... Ή κι όταν τα φυτά, πάνω στο διαχωριστικό, μας έκρυβαν κι όλη την νταλίκα... Ε τότε!!!.... Θυμώναμε!!... Το είχαμε πάρει προσωπικά το θέμα...
Λευκή νταλίκα με ένα Κάπα στην μεριά της μηχανής...
Έτσι όταν εδώ και δύο βραδυές δεν είδαμε τον Κάπα... αναρωτηθήκαμε με αγωνία πού να είχε πάει... Ήμασταν στην ώρα μας... στο γνωστό σημείο... αλλά τίποτε... Στενοχώρια μας είχε πιάσει λες και χάναμε έναν πολύ σημαντικό ραντεβού μας!!...
Ευτυχώς, όμως, την περασμένη φορά τον είδαμε... Επιτέλους... Ο Κάπα.. μπροστά μας... Στο αντίθετο ρεύμα... Εγώ ίσα που πρόλαβα να κορνάρω και να ανοίξω λίγο τα φώτα μου... Αλλά... η ευτυχία ήτανε ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας... Α... τον είδαμε.. κι αυτό μας έκανε να είμαστε χαρούμενοι... Όχι... δεν είχε αλλάξει ώρα, ή δρομολόγιο....Όχι. Σίγουρα τα τούνελ μας τον είχαν κρύψει... Αυτά τα τρία τούνελ στην Κακιά Σκάλα μας είχαν στερήσει την χαρά της συνάντησής μας με τον Κάπα...
Τώρα, είμαστε ήσυχοι... Κάποτε θα τον ξαναδούμε... Ίσως, όχι τώρα, που αλλάζει η ώρα... Ίσως όχι τώρα που θα πηγαίνουμε πιο νωρίς στο Περιγιάλι μας... όχι... Ίσως κάποια άλλη στιγμή... Όταν οι στιγμές μας σμίξουν και δούμε το όμορφο Κάπα... να προβάλει...κι εγώ να του κορνάρω και να ανοιγοκλείνω τα φώτα μου... Ίσως τότε....
οι δικές μου φώτο...
το κοντέρ...
τα φώτα... τα κόκκινα...
το φως που σβήνει...
τα φώτα που με τριγυρίζουν...
Ο ουρανός που φεύγει...
Η νταλίκα που τρέχει...
τα φώτα και πάλι..
σκοτεινιάζει...
το φεγγάρι νο1
το φεγγάρι νο 2...
Γεια σου, φίλε Κάπα... να έχεις καλά ταξείδια...και να ξέρεις... Σε σκεφτόμαστε... Εις το επανιδείν....
Πολλές φορές δεν ξέρεις την έννοια των λέξεων... μέχρι να την συνειδητοποιήσεις... Για μένα ο αγιασμός των υδάτων, όταν ήμουνα μικρή, ήτανε ένα πανηγύρι. Κατόπιν έμαθα τι σημαίνει...
Αγιασμός των Υδάτων...
Μεγαλωμένη σε πόλη δίπλα στην θάλασσα, είχα το προνόμιο να ζω την βύθιση του σταυρού στο νερό με τόσο ζωηρά χρώματα, που οι αναμνήσεις να με κατακλύζουν όταν σκέφτομαι την γιορτή αυτή...
Ποιος θα πιάσει τον σταυρό...
Στο Π. όπου μένω, λοιπόν, πηγαίναμε στον ναό του Αγίου Γεωργίου, που ήτανε πλάι στην θάλασσα, για την ακολουθία των Φώτων. Φορούσαμε τα καλά μας και περιμέναμε με αγωνία. Τι άλλο; Πότε θα ρίξουν τον σταυρό.
Πότε θα ρίξουν τον σταυρό...
Δεν είχαμε πάντα την καλύτερη θέση, ούτε βλέπαμε όλη την τελετή καλά, αλλά και μόνον η προετοιμασία που κάναμε μέχρι να φθάσουμε στην εκκλησία και από εκεί στην θάλασσα, η κίνηση, ο ήχος των καραβιών, η απελευθέρωση στον αέρα των περιστεριών, μας άρεσε.
Απελευθέρωση των περιστεριών...
ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ - ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ
απολυτίκιο
Εκείνα τα φώτα, δεν πήγα στην Εκκλησία. Δεν ξέρω γιατί. Απεφάσισα να μην πάω. Έκατσα σπίτι κι έκανα γυμναστική. Είχα βάλει την σκουρόχρωμη φόρμα μου και γυμναζόμουν ακούγοντας τις καμπάνες. Τότε κατάλαβα τι είχα κάνει.
Βύθιση του Σταυρού...
Σκεφτόμουν ότι ο Χριστός βαπτιζόταν στον Ιορδάνη ποταμό, κι εγώ... έκανα γυμναστική. Στενοχωρέθηκα. Απεφάσισα, να μην το ξανακάνω. Και προσπάθησα να κρατήσω την υπόσχεσή μου από τότε...
Έπιασε τον Σταυρό...
Από τότε, έχουν περάσει πολλά Φώτα. Άλλα τα πέρασα μόνη μου, άλλα με τους δικούς μου, άλλα με την παρέα μου. Πάντα μου άρεσαν. Πάντα ήτανε εντυπωσιακά. Φώτα στην Νέα Πέραμο, Φώτα στο Λουτράκι, Φώτα στον Άγιο Νικόλαο, Φώτα όπου ήμουν παρούσα... Φώτα παντού...
Ο Σταυρός...
Από τις καλλίτερες γιορτές....
lamprini
Υ.Γ. Εδώ η αγαπημένη, και σχετική με την εορτή, σκηνή... από την ταινία "Μανταλένα", με την Αλίκη Βουγιουκλάκη
