Το Περιγιάλι μου, η δημιουργία του μπλογκ

Καμμιά φορά, θέλεις να πεις κάτι... Εγώ πήρα αφορμή από τον μπλογγερ... Eίχα δύο λογαριασμούς χωρίς να έχω μπλογκ και είπα.. "ας φτιάξω δύο μπλογκ με αυτούς"... 
και βγήκε Το Περιγιάλι μου... 

Τόσο απλά.  

Μου λείπει η θάλασσα.  Αυτό είναι το θέμα.  Όσο σκέφτομαι ότι κάποτε έκανα μπάνιο στο τέρμα του Π.  και τώρα δεν μπορώ... μου λείπει η θάλασσα

Η θάλασσα... 

Όσο σκέφτομαι ότι κάποτε μπαίνοντας στην πόλη μου,  μπορούσα να την δω, ενώ τώρα βλέπω κοντέινερς και πελώριους γερανούς (αλήθεια, κατασκευάζονται τόσο μεγάλοι γερανοί!!! Απίστευτο!!!) ... Μου λείπει η θάλασσα... 

Ο γερανός...

Έτσι ήρθε και το θέμα του μπλογκ... 

Ο τίτλος του... πανεύκολος.  "Το Περιγιάλι μου" είναι τόπος ανάσας για μένα.  Μιλάω στην θάλασσα, την κοιτώ, την νοιώθω να με περικυκλώνει στο Περιγιάλι.   Εκεί στο πανέμορφο θαλασσινό χωριό.  Εκεί βρήκα, επιτέλους, την θάλασσα.... 

Το Περιγιάλι, η καινούργια μου θάλασσα... 

Γι΄ αυτό έγινε αυτό το μπλογκ, γι' αυτό υπάρχει αυτός ο τίτλος....

 

Ένα Κοραλένιο Δειλινό, με την Ζηνοβία Μαρνέζη 

σκηνές από το Περιγιάλι

μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος, Μια θάλασσα μικρή

Και τέλος, το ψώνιο του συγγραφέα.  Δεν είχα την ευκαιρία να γράψω για πολλούς... μόνον για μένα έγραφα, μόνον για εκείνη και σε 'κείνην, μόνον για λίγους.  Τώρα είναι ευκαιρία να γράψω για όλους... Για όλους τους φίλους ή τους επισκέπτες του μπλογκ.  Κι αυτό είναι ωραίο...

Συγγραφέας... για λίγο...

Μου λείπει η θάλασσα....

 

 Μου λείπει... 

Ελπίζω ότι εδώ, μαζύ σας, θα την βρω...

Το Περιγιάλι μου

Το περιγιάλι... Μίκης Θεοδωράκης...

Καλώς ωρίσατε στο μπλογκ μου... μελλοντικοί μου φίλοι.... 

Καλώς ωρίσατε! 

Και καλώς σας βρήκα στα δικά σας.... 

lamprini 

η σουπιά

Εκείνη την ημέρα έκανα το μπάνιο μου με την μάσκα όπως και κάθε μέρα.  Χάζευα τα ψαράκια κοντά στον μώλο, κοίταγα τους αχινούς πάνω στα βραχάκια και να... είδα την μάχη.  Μία μάχη που με καθήλωσε... 

Ο αστερίας είχε πλησιάσει επικίνδυνα τον αχινό...

Ο αστερίας...

 Ήταν τρομακτικό.  Ο αχινός με τα αγκάθια του δεν μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα, και το μόνο που κατάφερε ήταν να απομακρυνθεί λίγο.  Ο αστερίας επέμενε.  Τέτοια μάχη, δεν είχα ξαναδεί, και ήταν ανελέητη... 

Ο αχινός...

  Όσο κι αν αποτραβιόταν ο αχινός ο αστερίας, εκεί, τον ακολουθούσε σφίγγοντάς τον.  Η αγωνία είχε κορυφωθεί.  Τι θα γινότανε;  Θα έβλεπα το τέλος του αχινού;  Θα έχανε ο αστερίας την μάχη;  Ώσπου... φρρρρρ....  Κάτι πετάχτηκε από τα βράχια και πέρασε αριστερά στο κεφάλι μου με φόρα.  Τι ήταν αυτό;   

Χταπόδι;  Δεν φαινότανε τόσο μεγάλο. Μα τι ήτανε... γύρισα και τι είδα;   Μία σουπιά... ζωντανή και ωραία.  Πέρασε σαν αστραπή πλάι μου και στεκότανε στην άμμο και με κοίταγε. Ενθουσιάστηκα, δεν είχα ξαναδεί σουπιά, ζωντανή.  

Μια σουπιά...

"Α, " είπα, "εσύ είσαι τόσο γρήγορη που με τρόμαξες;  Τι έγινε;  Τρόμαξες και βγήκες απ' την φωληά σου;"  Μα, δεν με άκουσε.  Αποφάσισα να την πλησιάσω.  Κολύμπησα αποφασιστικά με σκοπό να την ακουμπησω και φρρρ..... Πάει, έφυγε.   Προς τα πίσω.   Αστραπή ήτανε, όπως όταν την πρωτοείδα.  Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κολύμπησε προς τα πίσω και την έχασα.  "Σιγά μην την έπιανες, Λαμπρινή",   σκέφτηκα, "πάλι καλά που δεν άφησε το μελάνι της, να γίνουμε χάλια! χαχαχα... "

Ήταν τέλεια.   Από τότε, δεν έχω ξαναδεί σουπιά.  Τώρα όμως, ξέρω πώς είναι να την βλέπεις από κοντά.  

Οι χαρές του βουτηχτή.   

Η μάσκα... 

Εύχομαι να πετύχετε κι εσείς καμμία στον δρόμο σας, προς τον βυθό.  


lamprini 

Η κόκκινη βάρκα ή η Αικατερίνη ή Χρόνια πολλά, Κατερίνα!!!

Το Άστρος... το Παράλιον Άστρος, ο αγαπημένος τόπος των διακοπών μου. 

 

Το Παράλιον Άστρος (το Νησί), ( παλαιά φωτογραφία που φωτογράφισα)

 Εκείνο το βράδυ, έκανα την βόλτα, την συνηθισμένη, στον μεγάλο μώλο του Άστρους.  Ήταν λίγο σκοτεινά σε εκείνο το σημείο, αλλά την είδα!  Μία όμορφη, κατακόκκινη βάρκα.  Ήτανε ξεχωριστή από τις άλλες, τις απλές, τις λευκές γιατί είχε ένα πανέμορφο, κόκκινο χρώμα της φωτιάς.  "Εδώ είμαστε", σκέφτηκα και άρχισα να φωτογραφίζω.  

 Η Αικατερίνη, κόκκινη της φωτιάς! 

 Αικατερίνη, λίγο θαμπή αλλά ... αξίζει! 

"Τι χρώμα, τι ομορφιά!", σκέφτηκα, " Σίγουρα αυτή η ξεχωριστή βάρκα θα ομορφύνει το άλμπουμ των διακοπών μου."

Οι άλλες οι βάρκες ήταν κι αυτές στ' αλήθεια όμορφες.  

 

Βάρκα λευκή κι όμορφη

Ξεχώριζαν μέσα στην νύχτα, φαίνονταν όμορφες  την ημέρα, αλλά εκείνη, ήταν μία και μοναδική! Δεν την ένοιαζε να ξεχωρίζει την νύχτα, την ένοιαζε να φωτίζει την ημέρα! Ήταν ξεχωριστή!

Η χαρά μεγάλωσε, όταν είδα και το όνομα της βάρκας: ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ.  Έτσι, απλά, Αικατερίνη....Συνέχισα να φωτογραφίζω  ώσπου τελικά, ευχαριστημένη έφυγα, έχοντας στο νου μου ότι βρήκα θησαυρό. 

Μετά, ήρθε κι η άλλη έκπληξη.  Στον άλλο μώλο, τον μικρό, την είδα κι αυτήν!... Και πάλι νύχτα ήτανε, κάποια άλλη, όμως,  στιγμή.  Και ήταν εκεί.  Μία λευκή βάρκα, συνηθισμένη, όπως όλες οι άλλες, αλλά με το ίδιο, ξεχωριστό όνομα: ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ. 

 

Aικατερίνη, η λευκή βαρκούλα

 

Αικατερίνη ξανά

 "Απίστευτο", σκέφτηκα, και φυσικά άρχισα, και πάλι, να φωτογραφίζω. Αυτή την φορά σε συνδυασμό με το Π. Άστρος και το αποτέλεσμα μου άρεσε πολύ.  Τέλεια!

Και να που ήρθε η ώρα να ολοκληρώσω την χαρά μου, με αυτήν την ανάρτηση ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ ΜΟΥ και να ευχηθώ στην φίλη μου, Κατερίνα, χρόνια πολλά, χρόνια καλά, ξεχωριστά και όμορφα!!! 

 

Λίγα άνθη για σένα! 

Χρόνια πολλά, Κατερίνα! 

lamprini 

Υ.Γ. Και αυτές οι φωτογραφίες για να συμπληρωθεί το δώρο μου.  Από τον όμορφο Προφήτη Ηλία, του Παραλίου Άστρους, 

 

Προφήτης Ηλίας, Παράλιον Άστρος

 

Προφήτης Ηλίας

αυτό το μικρό εκκλησάκι στο πίσω μέρος του Νησιού, όπως λέγεται η περιοχή του Παραλίου Άστρους που φαίνεται σαν νησι... 

 Παράλιον Άστρος, ο φάρος, το θέατρο.

(φωτογραφία παληάς φωτογραφίας)

Η Αγία Αικατερίνα (μάλλον) και ο Όσιος Εφραίμ... για σένα, χαρά μου.... 

Aγία Αικατερίνη ;;και Όσιος Εφραίμ, στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, 

Παράλιον Άστρος

lamprini


Υ.Γ ΕΔΩ η άλλη ανάρτηση, η προσωπική! για το ίδιο θέμα!!!

Προσωπική... ή Η κόκκινη βάρκα... ή η Αικατερίνη... ή... Χρόνια πολλά, Κατερίνα!...

Παράλιο Άστρος, Κυνουρίας, νομός Αρκαδίας, Πελοπόννησος, Ελλάδα!!!! 

Μια βόλτα βραδυνή στον μεγάλο μώλο, τον λιμενοβραχίονα που έλεγα διαρκώς, γιατί δεν θυμόμουν την λέξη μώλος.
Ήταν εκεί  και ξεχώριζε, κόκκινη, κατακόκκινη σαν καμμιά άλλη.  Τυχαίο; Δεν νομίζω... όχι... Ήταν τέλειο θέμα για μερικές φωτογραφίες που στο τέλος έγιναν ένα δώρο.  Και ναι, αυτή η ανάρτηση είναι ένα δώρο...  

 

 Η κόκκινη Αικατερίνη, η κόκκινη βάρκούλα

Στην αρχή με παίδεψε... τι κούραση να φωτογραφίζεις την νύχτα με φως μηδαμινό, με μία απλή ψηφιακή μηχανή! Έτσι, είχα διαγράψει αρκετές φωτογραφίες μέχρι να κρατήσω αυτές.  Μετά ήξερα... θα τις έκανα δώρο την Αικατερίνη (την κόκκινη βάρκα, δηλαδή)  στην φίλη, την Κατερίνα.  Θα έκανα δώρο ιντερνετικό, άυλο όμως, αυτήν την βάρκα την τόσο ξεχωριστή.  Και να,  κατάφερα να βγάλω κάποιες φωτογραφίες για την φίλη που έχει τα γενέθλιά της...

Αικατερίνη

Μετά είπα:  "Μόνον αυτές... ;;.. μόνον αυτήν την βάρκα;..." και να... στον άλλον μώλο... εκεί... η Αικατερίνη η δεύτερη , ή αλλιώς η Αικατερίνη Β΄... (δική μου ονομασία) μόνον που αυτή ήτανε λευκή, άσπρη όπως όλες οι άλλες... δεν ξεχώριζε... και κρίμα... Αλλά.. "ξεχώριζε", γιατί είχε το όνομά της φίλης...

 

Αικατερίνη νο 2, λευκή βαρκούλα

Ναι... κι άλλο δώρο... τι χαρά!... Και να που ταίριαξαν κι οι ημερομηνίες και βγήκε μία ανάρτηση... στο θαλασσινό μου Περιγιάλι, στο Περιγιάλι μου, με μία όμορφη και ξεχωριστή κατακόκκινη βαρκούλα και με μία δεύτερη όμορφη βαρκούλα... για την φίλη...

Κι έτσι, φέτος που δεν είχα χρόνο, που δεν είχα διάθεση και εν τέλει που δεν είχα  ευκαιρία να φτιάξω κάτι εντυπωσιακό (ίσως κάποιο βιντέακι) ήλθε αυτό...

Γι' αυτό... εύχομαι με όλη μου την καρδιά:
"Χρόνια πολλά, Κατερίνα, χρόνια υπέροχα, όμορφα, μαγευτικά... χαρούμενα και ευτυχισμένα....
Να σε χαίρονται οι δικοί σου και να τους χαίρεσαι... "

Και επειδή τα δώρα δεν τελειώνουν εδώ... κι αυτές τις δύο εικόνες... για σένα ...ξανά από το Παράλιον Άστρος...ξανά από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία... Η Αγία Αικατερίνα..;;... (ελπίζω να είναι αυτή... ) και ο Όσιος Εφραίμ... φετινές φώτο... για να ανανεώσουν τις περσινές αναμνήσεις μου... και τις φώτο μου....

Η Αγία Αικατερίνη (μάλλον)  κι ο Όσιος Εφραίμ

καλό σου βράδυ, φίλη ΜΟΥ!  Χρόνια σου ΠΟΛΛΑ!!!

 Ένα άνθος για σένα!

lamprini  


Υ.Γ. Είπα να μην αφήσω μία τόσο προσωπική ανάρτηση...  μετά την ξαναδιάβασα και απεφάσισα να την αφήσω...  Αλλαγές... μια που εδώ έχω άλλο μπλογκ... γιατί όχι.

Υ.Γ.2 Δύο αναρτήσεις στο ίδιο θέμα...  δεν έχει ξαναγίνει.... Ας είναι... χρόνια πολλά!!!

Υ.Γ. 3. Οι φώτο είναι δικές μου, περισσότερες θα βρείτε εδώ με το ίδιο θέμα σε παραλλαγή...