Κυριακή στην Σαλαμίνα... και το κοτόπουλο στο φούρνο!! αφιερωμένο στην νέα φίλη Evi Karella! Καλώς την!!!

Από μικρή πήγαινα για μπάνια στην Σαλαμίνα.  Κυρίως την Κυριακή, γιατί η δική μας θάλασσα, τότε, ήταν πάντοτε καθαρή και μπορούσαμε να κάνουμε άνετα καθημερινό μπάνιο.

Το καραβάκι για Σαλαμίνα

Η Σαλαμίνα των παιδικών μου χρόνων, λοιπόν.  Ήτανε πολύ όμορφα.  Μας πήγαινε το καραβάκι απέναντι.  Το παίρναμε από το τέρμα του Περάματος και περνάγαμε το στενό Περάματος-Σαλαμίνας σαν άλλοι Σαλαμινομάχοι.  Τότε, βεβαίως, δεν γνώριζα την ιστορία αυτή, αλλά, κάπως έτσι ήμασταν!

Αφού φτάναμε στην Κούλουρη (Κούλουρη παληά λεγότανε όλη η Σαλαμίνα, αλλά κι αυτό, αργότερα, το έμαθα) παίρναμε το λεωφορείο για τον Άγιο Νικόλαο.  Τα λεωφορεία δεν ήταν τακτικά, όπως είναι στην πόλη και είχανε δρομολόγια ανά 20 λεπτά, ανά μισή ώρα;... Δεν θυμάμαι και καλά.... Τέλος πάντων!

Λεωφορείο Σαλαμίνας

Παίρναμε το λεωφορείο και αφού περνάγαμε μέσα από την Σαλαμίνα, την πόλη, μετά από λίγο φθάναμε και στον Άγιο Νικόλαο.  Κατεβαίναμε σε μία από τις πρώτες στάσεις.

Η παραλία, εκεί, δεν ήτανε και κάτι το ιδιαίτερο.  Αλλά, αυτό δεν μας ένοιαζε.  Μας άρεσε να κολυμπάμε κι αυτό είχε σημασία!  Το σπουδαίο, όμως, στον Άγιο Νικόλαο ήτανε ότι είχε πεύκα.  Τα πεύκα ήτανε ακριβώς δίπλα στην θάλασσα κι εκεί, κάτω από τα πεύκα, στρώναμε κιλίμια για να κατασκηνώσουμε και να περάσουμε όμορφα όλη τη μέρα μας.  Μπορεί τότε να μην είχε καύσωνες, άλλες εποχές βλέπετε, αλλά, την ζέστη του την είχε.   Οπότε, η σκιά από τα πεύκα μας ήτανε απαραίτητη.

Άγιος Νικόλαος Σαλαμίνας 

η θάλασσα και τα πεύκα του...

Το δεύτερο σπουδαίο σε αυτήν την στάση του Αγίου Νικολάου ήτανε ότι είχε φούρνο.  Τι δουλειά έχει ο φούρνος με το μπάνιο μας, θα μου πείτε.  Κι όμως.  Είχε.  Και μεγάλη, μάλιστα.

 Στον Άγιο Νικόλαο πηγαίναμε  και περνάγαμε όλην την ημέρα μας στην θάλασσα, όπως είπα.  Που σημαίνει ότι έπρεπε να έχουμε μαζύ μας φαγητό.  Δεν είναι όπως σήμερα που πας, άνετα, να φας σε ένα μαγαζάκι, στην παραλία, τα θαλασσινά σου.  Αν κι αυτά τα έχουμε ξεχάσει την σήμερον ημέρα... τέλος πάντων.  Τότε ήτανε άλλες εποχές, έπαιρνες μαζύ σου το φαγητό... Έτσι κι εμείς παίρναμε μαζύ μας το φαγητό, το οποίο ήτανε κοτόπουλο, ετοιμασμένο από τα χεράκια της μητέρας μου, μαζύ με πατάτες, έτοιμες κομμένες από το σπίτι κι ένα ταψί.

 

Το ταψί!!! 

Με το που φθάναμε εκεί, έβαζε η μητέρα μου το κοτόπουλο, τις πατάτες, το λάδι κι ό,τι άλλο ήτανε απαραίτητο για το φαγητό στο ταψί και το πήγαινε στο φούρνο. 

Οπότε, όλα ήτανε μια χαρά.  Μετά το πρωινό μας μπάνιο, το φαγητό είχε ήδη ψηθεί στο φούρνο και αφού το παίρναμε από εκεί... το τρώγαμε  μια χαρά!!!  Κανονικό πικ νικ! Κατόπιν, κάτω από την σκιά των πεύκων, κοιμώμασταν  και ξεκουραζόμασταν. Κατά το απόγευμα, κάναμε  και το απογευματινό μας μπάνιο και, κατάκοποι, φεύγαμε για να ακολουθήσουμε την ίδια διαδρομή, προς την αντίθετη κατεύθυνση όμως.

Το καραβάκι

 Περιμέναμε το λεωφορείο για την Κούλουρη και, κατόπιν, παίρναμε το καραβάκι για Πέραμα.  Στο τέλος, φθάναμε στο σπίτι μας, έχοντας κάνει δύο, ακόμα, μπάνια, στην πανέμορφη Σαλαμίνα.   Χορτασμένοι κι ευχαριστημένοι!!


 lamprini

Βουτιά με το κεφάλι..., αφιερωμένο στην νέα... και καλή μου φίλη... την ΠΟΠΗ!!! Καλώς ώρισες στο Περιγιάλι μου...

Το καλοκαίρι, πηγαίναμε πολλές εκδρομές στην θάλασσα με το πούλμαν. Καθημερινά, θαλάσσια μπάνια τις λένε τώρα.  Εγώ ήξερα ότι πηγαίναμε εκδρομή με το πούλμαν του Κώστα.   

 

Το πούλμαν...

Ξεκινούσαμε το μεσημέρι από το σπίτι με όλα τα απαραίτητα, μας έπαιρνε το πούλμαν από την λεωφόρο  και μας πήγαινε στην Κινέττα.  Σπανίως πηγαίναμε και στους Αγίους Θεοδώρους... 

Η παραλία της Κινέτας...

Τα περνάγαμε πολύ ωραία.  Τότε το πούλμαν είχε ζωή.  Τα παιδιά ήτανε πάρα πολλά και παίζαμε υπέροχα στην παραλία.  

 

Παίζαμε στην παραλία...

Στο πούλμαν, επίσης ακούγαμε λαϊκά τραγούδια, στον γυρισμό, μάλιστα, χορεύαμε κιόλας.  Εκεί, στο πούλμαν ήτανε που έμαθα την λαϊκή μουσική, εκεί ήτανε που "γνώρισα" τον Καζαντζίδη, τον Ζαμπέτα.  Για μένα το "Νυχτερίδες κι αράχνες" είναι έντονες και χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις.  

 

Στέλιος Καζαντζίδης

Νυχτερίδες κι αράχνες...

Το μπάνιο μας κρατούσε περίπου μία ώρα, κατόπιν πηγαίναμε σε μία ταβέρνα, που βρισκότανε εκεί κοντά και τρώγαμε κάτι πρόχειρο. Φεύγαμε κατά τις επτά το απόγευμα για να επιστρέψουμε στο σπίτι.

Εκεί, λοιπόν, που μας άφηνε το πούλμαν και κάναμε μπάνιο, είχε ένα μικρό βραχάκι, σχεδόν στο ύψος της θάλασσας.  Δεν εξείχε πολύ.  Εκεί ήτανε που προσπάθησα να μάθω, για πρώτη φορά, την βουτιά με το κεφάλι.  Στην αρχή, σαν μικρο παιδί που ήμουνα, βουτούσα, βέβαια, βουτούσα με τα πόδια.  Τι πιο φυσικό...  Κατόπιν είπα να το ριψοκινδυνέψω λίγο.  Να μάθω και με το κεφάλι.  Δεν ήτανε εύκολο. 

Όταν άρχισα τις προσπάθειες, στο μικρό εκείνο βραχάκι, η κοιλιά μου πονούσε από τις βουτιές.  Όλο με την κοιλιά μου έπεφτα!!!  Κάποια στιγμή, όμως, έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει και  σκέφτηκα να προσπαθήσω να μπω στην θάλασσα σιγά σιγά. Δηλαδή να ανέβω στο βραχάκι και πριν πέσω στην θάλασσα να σκύψω τόσο χαμηλά,   όσο να είμαι κοντά στο ύψος της θάλασσας και κατόπιν να βουτήξω.

 

Χαμήλωσα για να βουτήξω...

Και ναι, το κατάφερα!!!  Μα ήτανε τόσο εύκολο,  που δεν το περίμενα... Αλλά ήτανε  και τόσο δύσκολο μέχρι να το μάθω.  Η κόκκινη κοιλιά μου ήτανε η απόδειξη γι' αυτό!!!

Από τότε, μόνον με το κεφάλι έπεφτα.  Βουτιές να δείτε.  Όλην την ώρα ανέβαινα στο βραχάκι και  βουτούσα.... Ακόμα και στο Παράλιον Άστρος, που πηγαίναμε για διακοπές, κι εκεί έπεφτα με το κεφάλι.  Ήμουν, όμως, και προσεκτική. 

 Όταν μας πήγαινε το πούλμαν σε κάποιο άλλο μέρος, σε άγνωστα νερά, η πρώτη μου δουλειά ήτανε να βρω ένα μέρος, έναν βράχο ή ο,τιδήποτε, για να βουτήξω.  Πριν  την πρώτη βουτιά, όμως, ερευνούσα, απαραίτητα, τον βυθό.  Με ανοικτά τα  μάτια κοιτούσα κάτω από τον βράχο, εκεί που θα βουτούσα, για να δω αν ήταν ασφαλής η περιοχή, καθαρή από βράχους, δηλαδή.  Μετά από αυτόν τον έλεγχο, βουτούσα με θάρρος. 

Βουτιές με το κεφάλι έχω κάνει  και από τον μώλο στο Παράλιο Άστρος.  Ο μώλος είναι περίπου δύο μέτρα ψηλά από την θάλασσα.  

 

Παράλιον Άστρος

Ο μώλος αριστερά...

Έχω βουτήξει και από την πλώρη καραβιού, ακόμα!!! Κάπου στα τρία μέτρα από το ύψος της θάλασσας. Πάλι στο Παράλιο Άστρος... Δεν ήτανε κι ότι καλύτερο, βέβαια, γιατί κινδύνευε η σωματική μου ακεραιότητα, αλλά αυτά τα σκέφτομαι τώρα.

 

Boυτιά...

 Τώρα που η βουτιά με το κεφάλι αν γίνει, ίσως μια φορά σε ολόκληρο το καλοκαίρι, θα γίνει με πολλή προσοχή... Τότε, όταν ήμουνα μικρή, ούτε που έβλεπες το κεφάλι μου έξω από το νερό... Εξαφανισμένο... 

Άλλες εποχές... 


lamprini

Θάλασσα πλατειά...., αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ, τις sxolikes ataxies. Καλώς ώρισες!

Θάλασσα πλατειά... σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις... 

 Θάλασσα πλατειά... με την Αλίκη Βουγιουκλάκη

από την ταινία "Μανταλένα"

Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσα, όταν ήμουν μικρή, καθώς πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα... 

 Το καραβάκι για Σαλαμίνα...

Καθόμουν στην πλώρη του μικρού καραβιού, μόνη μου συνήθως, και το τραγουδούσα, βλέποντας την θάλασσα να περνάει κάτω από το το καραβάκι και τα κύμματα να μου τραγουδούν μία δεύτερη φωνή, που με μάγευε... 

Άλλος για την βάρκα μας!!! (Το καραβάκι... )

 

Θάλασσα πλατειά, με τον Μάριο Φραγκούλη

 Στίχοι: Γιώργος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τότε ήτανε που ταξείδευα αλλού.  Ο προορισμός μου δεν ήτανε πια η Σαλαμίνα... Πήγαινα σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχε θάλασσα... και γινόμουν ένα με αυτά...

Βέβαια, μπορεί τα λόγια να μην τα ήξερα καλά... Μπορεί να έλεγα μόνον το "Θάλασσα πλατειά" δέκα φορές συνέχεια... αλλά η ουσία είναι ότι ήταν μία μοναδική στιγμή για μένα... 

 Θάλασσα πλατειά... 

Θάλασσά μου!!! 

Μια στιγμή μου που, όμως, ποτέ δεν την ξανάζησα... 

Είχα μεγαλώσει, βλέπεις... 


lamprini