Το Περιγιάλι μου

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

Θάλασσα πλατειά...., αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ, τις sxolikes ataxies. Καλώς ώρισες!

Θάλασσα πλατειά... σε αγαπώ γιατί μου μοιάζεις...

Θάλασσα πλατειά... με την Αλίκη Βουγιουκλάκη

από την ταινία "Μανταλένα"

Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσα, όταν ήμουν μικρή, καθώς πηγαίναμε με το καραβάκι στην Σαλαμίνα...

Το καραβάκι για Σαλαμίνα...

Καθόμουν στην πλώρη του μικρού καραβιού, μόνη μου συνήθως, και το τραγουδούσα, βλέποντας την θάλασσα να περνάει κάτω από το το καραβάκι και τα κύμματα να μου τραγουδούν μία δεύτερη φωνή, που με μάγευε...

Άλλος για την βάρκα μας!!! (Το καραβάκι... )

Θάλασσα πλατειά, με τον Μάριο Φραγκούλη

Στίχοι: Γιώργος Ρούσσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Τότε ήτανε που ταξείδευα αλλού. Ο προορισμός μου δεν ήτανε πια η Σαλαμίνα... Πήγαινα σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχε θάλασσα... και γινόμουν ένα με αυτά...

Βέβαια, μπορεί τα λόγια να μην τα ήξερα καλά... Μπορεί να έλεγα μόνον το "Θάλασσα πλατειά" δέκα φορές συνέχεια... αλλά η ουσία είναι ότι ήταν μία μοναδική στιγμή για μένα...

Θάλασσα πλατειά...

Θάλασσά μου!!!

Μια στιγμή μου που, όμως, ποτέ δεν την ξανάζησα...

Είχα μεγαλώσει, βλέπεις...

lamprini

Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013

Οι φίλοι μου... τα ψαράκια...

Α... μια όμορφη ιστορία... Οι φίλοι μου... τα ψαράκια...

Μια μέρα που λέτε... στο Παράλιον Άστρος, κολυμπούσα αμέριμνη.

Η παραλία του Παράλιου Άστρους, (δική μου φώτο)

Συνήθως, κολυμπάω μόνη μου περί την μία ώρα, φορώντας την μάσκα μου και τον αναπνευστήρα. Εκείνη την μέρα, λοιπόν, όπως πάντα, έκανα τις απλωτές μου, κοιτώντας κάτω και απολαμβάνοντας τον βυθό. Μάλιστα, είχα σκεφθεί να αυξήσω την απόσταση που κολυμπούσα και να την διπλασιάσω αν ήταν δυνατόν, γιατί κάποιες φορές, το κολύμπι μου γινότανε ανιαρό, μια που κολυμπούσα χωρίς παρέα.

Έκανα, λοιπόν, τις απλωτές μου.... και ξαφνικά, τα είδα!!!! Να τα!!! Ένα σωρό ψαράκια με είχανε περικυκλώσει!

Λίτσα, ψάρι των Ελληνικών θαλασσών...

Τι όμορφα που ήτανε!!! Τι χαριτωμένα!!!... Γύρω τριγύρω μου... όλα, κολυμπούσαν μαζύ μου!!!
Δεν πίστευα στα μάτια μου. "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα. "Δεν βλέπω καλά!!!" είπα μέσα από τον αναπνευστήρα μου. Τι είχε γίνει: όπως κοιτούσα τον βυθό, δεν είχα πάρει είδηση ότι είχαν μαζευτεί τόσα ψαράκια! Δεν είχα δει ότι αριστερά και δεξιά... και κάποιες φορές και μπροστά μου, είχαν μαζευτεί τόσα ΨΑΡΑΚΙΑ!!!!

Άρχισα να τα μετράω: 1, 2, 3, ... έφθασα στο 20... "Δεν είναι δυνατόν", είπα... "ονειρεύομαι!!! " Κι όμως, ιδού, εγώ κολυμπούσα κι αυτά, απλώς, μου έκαναν παρέα!!! Απίστευτο!!!

Λίτσα, ψάρι

Μετά από την πρώτη έκπληξη, τα επιφωνήματα που εξέφραζα και φώναζα αυξάνονταν, με τον αναπνευστήρα να κάνει μπουρμπουλήθρες. Τι "αστέρια μου" τους έλεγα, τι "αστέρια της θάλασσας" (για να μην το πάρουν και πάνω τους)... τι "καμάρια μου"... όλα τα καλά!!! Ήμουν πανευτυχής...

Λίτσα, ψάρι...

Κάποια από αυτά μάλιστα, όπως είπα, ήταν τολμηρά και έρχονταν και περνούσαν από μπροστά μου. "Ε", φώναζα, "πού πάτε; Θα σας χτυπήσω!!!" Αλλά δεν φαινότανε να τους ένοιαζε. Κι εγώ... άλλο που δεν ήθελα. Τα έβλεπα από τοσο κοντά, αυτά τα διάφανα και υπέροχα, ΨΑΡΑΚΙΑ!!!... Τί όμορφα αισθήματα είχα τότε!!!... Θαύμα της φύσης αυτά τα πεντάμορφα ζωντανά της θάλασσας αυτά τα τόσο θαυμάσια πλασματάκια μέσα στο νερό.

Γλώσσα, στον βυθό...

Συνέχισα το κολύμπι, με την ευχή να μου κάνουν όλη την ώρα παρέα. Αλλά, δεν πραγματοποίησαν αυτήν την ευχή... Γιατί, κάποια στιγμή με άφησαν μόνη στο σημείο σχεδόν που τα είδα για πρώτη φορά. Εξαφανίστηκαν τόσο ξαφνικά, όσο όταν είχαν εμφανιστεί. "Φαίνεται... μετά δεν τα άφηνε η μαμά τους να πάνε παραπέρα"... σκέφτηκα. "Ή, ίσως, η περιοχή από εκεί και πέρα δεν τους άνηκε, και δεν είχαν δικαίωμα να με ακολουθήσουν"... Ποιος ξέρει. Αυτό που ξέρω είναι ότι η χαρά μου ήταν τεράστια. Ότι πρώτη φορά έκανα κολύμπι μαζύ με τα ΨΑΡΑΚΙΑ μου!!! Τα "αστέρια της θάλασσας"!!!!...

Και έτσι, γύρισα, πανευτυχής από την πορεία μου αυτή. Κατάλαβα ότι, με την κίνηση της κολύμβησης που έκανα, ανακάτευα τα νερά, οπότε, αυτά είχαν την ευκαιρία να βρουν την τροφή τους με άνεση. Έτσι βγήκα ενθουσιασμένη από την θάλασσα. Αναρωτήθηκα και τι είδους ψαριού να ήτανε. Ώσπου κάποια στιγμή, λύθηκε η απορία μου. Ναι, τα ψαράκια που με ακολουθούσαν ήτανε Λίτσες.... Η λίτσα, ένα τέλειο ψαράκι, που απ' ότι έμαθα δεν παραμένει ΨΑΡΑΚΙ, αλλά, μεγαλώνει και φθάνει σε αρκετό μήκος το σώμα του. Εγώ, γνώρισα τα μικρά "λιτσάκια!!" και αυτό μου έφθανε!

Βγήκα στην παραλία... του Παράλιου Άστρους (δική μου φώτο)

Μετά από εκείνη την ημέρα, δεν περίμενα να τα ξαναδώ. Όχι. Αυτές οι συναντήσεις είναι μοναδικές, αλλά... λογάριασα χωρίς τον ξενοδόχο. Αυτό το καλοκαίρι, του 2013, στο Παράλιον Άστρος, είχα αρκετές φορές την χαρά να συνταξειδέψουμε με τις πανέμορφες λίτσες. Δεν ήτανε, όμως, πάντα όλες παρούσες στην βόλτα μας. Άλλες φορές ήτανε 5 -6 , άλλες ήταν 10-15, άλλες ήτανε κάπου στις 20, όπως την πρώτη φορά που τις συνάντησα. Κάποιες άλλες φορές, μάλιστα, δεν με ακολουθούσανε σε όλην την πορεία την κοινή που είχαμε, αλλά όταν βλέπανε κάποιους κολυμβητές, με αφήνανε και τους πλησιάζανε. Φαίνεται, εκεί θα τρώγανε καλύτερα!!! Ποιος ξέρει;...

Παράλιον Άστρος, η παραλία (δική μου φώτο)

Περιμένω και το επόμενο καλοκαίρι να τα ξαναδώ, κι έτσι να γίνει απολαυστικό το κολύμπι μου, αφού θάχω την καλύτερη παρέα... Ελπίζω, τέλος, να χαρήκατε μαζύ μου.... Οι λίτσες, είναι θαυμάσια ΨΑΡΑΚΙΑ!!!

Λίτσα, ψάρι

lamprini

Υ.Γ.: εδώ:
http://www.captainhookavala.gr/fishes.html απολαμβάνουμε κι άλλα ψαράκια.. μικρά ψάρια και μεγάλα...

κι εδώ, επισης...
http://www.naspor.gr/journalism/fishing/eide-psarion-ton-ellenikon-thalasson.html

Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013

Aυτή την θάλασσα, με την Φωτεινή Βελεσιώτου... αφιερωμένο στην πρώτη φίλη του μπλογκ, Zina Marnezi, καλώς την!!!

Aυτήν την θάλασσα...

Γ. Καζαντζής- Φ. Βελεσιώτου--Αυτή τη θάλασσα____elenpa25

Αυτό το τραγούδι....

μου άρεσε από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Mία καλή φίλη (τυχαίο;... που είναι και η πρώτη φίλη μου στο μπλογκ;... Και που της αφιερώνω αυτήν την ανάρτηση;... ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!!!! )

Δεν γνωρίζω γιατί. Απλώς μου άρεσε. Και μην νομίζετε ότι προσέχω τους στίχους... όχι...

Για να προσέξω τους στίχους περνάει πολύς καιρός. Και σε αυτό το τραγούδι έτσι έγινε. Υπήρξαν στιγμές που το άκουγα πέντε και δέκα φορές συνεχόμενες. Υπήρξαν φορές που ταξείδευα κάθε φορά που το άκουγα... Έτσι είναι.... Τόσο πολύ μου άρεσε.

Κι όταν έμαθα και τους στίχους, δηλαδή όταν τους πρόσεξα καλύτερα... τότε κατάλαβα...

Ναι, αυτή την θάλασσα... (που τόσο μου λείπει...) την αγαπάω.

Ναι...αυτήν την θάλασσα....

Εδώ οι στίχοι...

Όταν ξυπνήσεις κι είσαι μοναχός

του κόσμου όλα τα δάκρυα

ποτάμι θα γίνουν , ωκεανός

Όταν γυρίσει ο ψεύτης ο τροχος

τα λόγια που σου χάρισα

δεν θάναι κανενός.

Όταν ξυπνήσεις...

Κράτα καρδιά μου
μη ραγίσεις τούτη τη φορά
ο έρωτας τα κύματα τα θέλει πιο ψηλά
Κι αν το καράβι
αν βουλιάξει στα βαθιά νερά
μην πεις πως δεν αγάπησα
αυτή τη θάλασσα

Όταν λυγίσεις τούτο το πρωί

μην πεις πως φταίει ο άνεμος
ούτε η καταιγίδα, η βροχή
Μη γονατίσεις, μη μ' απαρνηθείς
το όνειρο θα ξαναρθεί
και πάλι απ' την αρχή

Καλή ακρόαση...

lamprini

Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

Το Περιγιάλι μου, η δημιουργία του μπλογκ

Καμμιά φορά, θέλεις να πεις κάτι... Εγώ πήρα αφορμή από τον μπλογγερ... Eίχα δύο λογαριασμούς χωρίς να έχω μπλογκ και είπα.. "ας φτιάξω δύο μπλογκ με αυτούς"...
και βγήκε Το Περιγιάλι μου...

Τόσο απλά.

Μου λείπει η θάλασσα. Αυτό είναι το θέμα. Όσο σκέφτομαι ότι κάποτε έκανα μπάνιο στο τέρμα του Π. και τώρα δεν μπορώ... μου λείπει η θάλασσα

Η θάλασσα...

Όσο σκέφτομαι ότι κάποτε μπαίνοντας στην πόλη μου, μπορούσα να την δω, ενώ τώρα βλέπω κοντέινερς και πελώριους γερανούς (αλήθεια, κατασκευάζονται τόσο μεγάλοι γερανοί!!! Απίστευτο!!!) ... Μου λείπει η θάλασσα...

Ο γερανός...

Έτσι ήρθε και το θέμα του μπλογκ...

Ο τίτλος του... πανεύκολος. "Το Περιγιάλι μου" είναι τόπος ανάσας για μένα. Μιλάω στην θάλασσα, την κοιτώ, την νοιώθω να με περικυκλώνει στο Περιγιάλι. Εκεί στο πανέμορφο θαλασσινό χωριό. Εκεί βρήκα, επιτέλους, την θάλασσα....

Το Περιγιάλι, η καινούργια μου θάλασσα...

Γι΄ αυτό έγινε αυτό το μπλογκ, γι' αυτό υπάρχει αυτός ο τίτλος....

Ένα Κοραλένιο Δειλινό, με την Ζηνοβία Μαρνέζη

σκηνές από το Περιγιάλι

μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος, Μια θάλασσα μικρή

Και τέλος, το ψώνιο του συγγραφέα. Δεν είχα την ευκαιρία να γράψω για πολλούς... μόνον για μένα έγραφα, μόνον για εκείνη και σε 'κείνην, μόνον για λίγους. Τώρα είναι ευκαιρία να γράψω για όλους... Για όλους τους φίλους ή τους επισκέπτες του μπλογκ. Κι αυτό είναι ωραίο...